Marinanın içinde ama biraz kenarda kalmış, tabelasında “restoran” yazsa da ruhu hâlâ bir lokanta olan bu mekân, anlatıcı için zamansız bir uğrak yeridir. Yarı açık kapıdan süzülen rüzgâr, duvarlardaki siyah-beyaz fotoğraflar ve farklı dillerde konuşan turistlerle birleşerek yemeği bir tatilden çok bir seyir hâline dönüştürür. Manzara dışarıda değil, içeridedir; geçmişin fotoğraflarında ve rüzgârla dolan hayali yelkenlerde.
Yemek sona ererken, zarif bir kadın sesiyle başlayan kısa bir diyalog, anlatıcının dikkatini insana ve inceliğe çeker. Kadın ve yanındaki kaptan görünümlü adam, rüzgârdan korunaklı bir masaya geçerken, anlatıcı için bu karşılaşma estetik, nezaket ve sessiz bir iletişim anına dönüşür. Çekilmeyen bir fotoğraf, zihinde kalan bir sahne olarak yazının en kalıcı yerini alır.
📌 Kaptanın Seyir Defteri… Okyar Atilla Arka Plan Sanat’ın 40. sayısında sizler için fotoğraflayıp yazdı…
